عمر کوته بین و امید دراز

بلبلی بنشست در طرف چمن

هرزمان می گفت باجفت این سخن

مازسرمای زمستان رسته ایم

دل به امید گلستان بسته ایم

مارخ زیبا گلی خواهیم دید

گل از این بستان بسی خواهیم چید

این سخن بودش هنوز اندر دهان

باشقی آمد ربودش از میان

در دهان باشق به بلبل گفت :

عمر کوته بین و امید دراز

( سروده درطهران ۱۳۲۹ه.ق ) ما خذ:روزنامه پرورش ۲۲دی۱۳۰۶